Mijn naam is Demi. Ik ben getrouwd met Tom en samen zijn we de ouders van onze dochter Lott. Op 21 jarige leeftijd kreeg ik de boodschap dat ik PCOS heb en dat het krijgen van kinderen wellicht niet zo makkelijk voor ons zou zijn. We hadden op dat moment nog geen actieve kinderwens, wel dwong het ons om op jonge leeftijd hier al over na te denken. Toen ik 26 was, waren we er beide klaar voor om er voor te gaan. Na hulp vanuit de poli fertiliteit bij het opwekken van een eisprong, werd ik na iets meer dan een jaar blijvend zwanger.
Na een gecompliceerde keizersnede waren we zo intens gelukkig dat we een gezond kindje in onze armen mochten sluiten. Een tijd hebben we ook gedacht dat we met z’n drietjes wilde blijven. Toch voelde we na anderhalf jaar weer de ruimte om erover na te denken en groeide de wens voor nog een kindje in ons gezin. Helaas blijkt zwanger worden voor mij nu nog wat lastiger. Naast de keizersnede die onze kansen verkleint, is er een jaar geleden ook endometriose bij mij vastgesteld. Wij zitten sinds juli 2024 opnieuw in een fertiliteitstraject.
- Ik hoop dat de mensen die luisteren, door de afleveringen heen kunnen horen dat hun gevoelens er toe doen. Dat ze er mogen zijn, of je nu de wens hebt voor een eerste kindje of voor een volgend kindje. Het is zo´n kwetsbaar proces en je bent niet alleen!
Vanuit onze eigen ervaring, ervaringen uit onze directe omgeving en ervaringen vanuit mijn werk als GZ-psycholoog voel ik de behoefte om nog meer openheid te creëren rondom de gevoelens die komen kijken bij het hebben van een sterke kinderwens die niet direct vervuld wordt. Ruimte geven aan hoe lastig en zwaar het kan zijn en wat er ook juist helpend kan zijn. Zo werd de Kinderwens Club geboren.
- Je maakt dus een podcast over het thema kinderwens, terwijl je zelf wel al een kindje hebt?
Deze vraag heb ik niet van anderen gehad, maar wel aan mezelf gesteld in de voorbereiding voor en tijdens het opnemen van de afleveringen. Ik kan me namelijk heel goed voorstellen dat het iets bij je oproept, als jouw wens zelf nog onvervuld is, dat deze vraag misschien ook bij jou opkomt. Het zelfs oneerlijk kan voelen, als je zelf nog wacht op dat enorm gewenste eerste kindje. Het voelt soms daarvoor voor mij dubbel, want ik herken het verdriet, de teleurstellingen en het eenzame proces. Tegelijkertijd ben ik wel moeder en mag ik samen met mijn man het ouderschap ervaren. Het voelt daardoor soms egoïstisch en ondankbaar om de wens te hebben voor nog een kindje. Maar als ik dit zo voel, zal ik daar waarschijnlijk ook niet de enige in zijn en vinden anderen ook wellicht hier juist herkenning in. Ik geloof er in dat hierin alle gevoelens legitiem zijn en dat al deze kanten belicht mogen worden. Dat we hierin juist van elkaar kunnen leren, hoop kunnen halen uit de verhalen van anderen en op deze manier de eenzaamheid kunnen doorbreken. En het is ook oké als je op dit punt wel afhaakt als het voor jou niet zo voelt, het belangrijkste is dat je doet wat voor jou werkt en goed voelt.
In de toekomst..
.. zou ik graag met mijn achtergrond als GZ-psycholoog meer willen betekenen in het ondersteunen van mensen die een (nog) onvervulde kinderwens hebben. Het is zo’n enorm kwetsbaar proces. Er komen zo veel verschillende gevoelens bij kijken die je allemaal het hoofd moet bieden. Tegelijkertijd verwacht je daarbij ook nog van jezelf dat je goed functioneert op het werk, een leuke partner bent en een fijne vriend of vriendin bent voor de mensen om je heen. Herken je dit en voel je tegelijkertijd daarbij ook de draaglast en de energie die het je kost? Ook hierin ben je niet alleen en is het meer dan oké als je hierbij om hulp vraagt.
Daarnaast kan het zo zijn dat jouw lang gekoesterde wens eindelijk uitkomt of is uitgekomen, maar het niet zo rooskleurig is als je hoopte. “Ik mag niet zeuren, want het duurde al zo lang en er zijn zoveel mensen die in mijn schoenen zouden willen staan”. Als de roze wolk ontbreekt of je worstelt met negatieve gevoelens, bijvoorbeeld voortkomend vanuit de zwangerschap, bevalling of de eerste levensmaanden van jouw kindje. Het lijkt me heel dankbaar om hierin met mensen mee te mogen lopen en ruimte te geven aan deze gevoelens. Weet ook dat deze hulp al bestaat, dus mocht je dit lezen en hier nu behoefte aan hebben, vraag er naar bij bijvoorbeeld je behandelend arts of huisarts. Kom je er niet uit, voel je dan ook vrij om het contactformulier in te vullen, ik denk graag met je mee!
